Oríste! - jóuw Griekenland forum

Volledige versie: T kan weer 15
Je bekijkt momenteel een vereenvoudigde versie van de foruminhoud. De volledige versie met bijbehorende opmaak weergeven.
De dinsdagmorgen kenmerkt zich door een paar stijve kuiten en dat is niet helemaal ongewoon als je het klauterwerk van de maandag nog in gedachten hebt.
De geplande tocht voor die dag verschuif ik in eigenbelang maar een dag door.
Vandaag nog wat uitproberen, lukt dat dan sluit in mijn wandelen af op het eiland.
De valies gaat in de kofferbak, een rugzak met water en een uitrusting voor op een strand.
Richting het vliegveld de eerste asfaltweg richting het zuiden, bij Paleopolie rechts en de heuvel op richting het westen. Daar ergens links van de weg plaats ik de auto in een veldje.
Hang een rugzak om en wij gaan op onderzoek uit.
Gegeven is een veld, driehoekig met de vlakke kant tegen de asfaltweg aan, de punt die naar beneden wijst komt uit in een kloof. Iets van 100 meter hoogteverschil en er zou een pad moeten gaan links en rechts naar beneden.
We beginnen links en inderdaad daar loopt een pad maar het pad loopt dood. Het vervolg van het pad zien we verderop maar dichte scherpe bebossing is de natuurlijk barrière die ons verdere onderzoek staakt.
Ook rechts is het resultaat hetzelfde, geen doorkomen aan.
Ik vloek alle duivels uit de hel, weer niet gelukt ik heb al zoveel oplossingen proberen te vinden om slechts een stukje kloof te bewandelen wat ons tot nu toe niet gelukt is.
En nou net dat ene stukje moet zo enorm mooi zijn, spookachtig mooi.
De komplete kloof hebben we al bewandelt van west naar oost en vanuit zee, oost naar west maar net die ene kilometer ontbreekt.
Het moet me toch echt een keer lukken voordat ik achter een blauwe rollator verdwijn en alleen nog maar kan dromen van alle mooie wandelingen.
Ik heb er effe geen zin meer in, we doen nog een kort stukje ander pad waar ik met afgrijzen sta te kijken naar een ander gebulldozerd pad.
Vlychadia,het mooie verlaten strand tussen Komponada en Kaladi. De een of andere randdebiel vond het nodig het mooie wandelpad te verneuken zodat ook de toerist met zijn autootjes daar beneden de boel kan volgooien met plastic flessen, strand bedden en andere zooi.
Ja excuus voor het taalgebruik maar hier kan ik dus echt niet tegen.
Was mijn dag al verpest, dit was het zeezout in de wonden.
Het hoofd maar even leegmaken op het strand van Paleopolie.
Na tot rust te zijn gekomen en wat verkoeling te hebben gezocht in de blauwe zee loop ik het strand af richting de rotsen, gewapend met een camera schiet ik daar een aalscholver op een rots.
Lunchtijd, op naar Avlenomas, het schilderachtige havenplaatsje wat altijd prijkt op de diverse toeristische affiches van het eiland.
Het terras bij de baai is inmiddels ontruimd en ook als ik in de keuken kijk bij het restaurant waar ik eerder zo heerlijk gegeten heb krijg ik als antwoordt “ sorry sir we are closed, see you next year”
Diakofti dan maar al heb ik de vrees dat daar ook alles dicht is.
De tafeltjes zijn bijna allemaal bezet, mensen die waarschijnlijk straks met de boot vertrekken.
Het is een gezellige drukte bij Manolis naast ons een tafel 5 personen.
Een zesde heeft net afgerekend en maakt dit iets te luid kenbaar voor de rest “Het is toch niet te geloven ik heb net 55 euro betaald, voor alles wat we gegeten hebben” diezelfde tekst herhaald ze nog twee keer met de aanvulling dat ze vijf euro als fooi gegeven had. Ik schiet bijna in de lach en onderdruk de vraag “hoeveel heeft u betaald mevrouw?”
Hollanders dus….
Na de lunch besluiten we nog een rondje te wandelen, we vertrekken over het strand richting de brug die naar het schiereiland Mykrakythira gaat.
Ooit was het een onbelangrijk eiland maar sinds de boot er aan meert kent iedereen het al zal de naam niemand wat zeggen.
Er loopt een wandelpad om het eiland, niet lang wel mooi.
Met constant zicht op de Nordland, het op de klippen gelopen schip is het een mooie wandeling.
Hoelang de Nordland er nog zal liggen, geen idee want net als de reling van de brug begint ook het schip aardig te verroesten.
“Heeeej drijft daar nou iemand?”
Ik zie iets in de verte vlakbij het gestrande schip iets geels drijven en het gaat richting de kust, een drenkeling.
Met het blote oog is het nauwelijks te zien dus pak ik de 600mm camera erbij. Uit de losse hand gaat het ingezoomde beeld van links naar rechts, dus dient wandelmaatje even voor statief.
Een groot geel pakket wat beweegt maar ik zie echter geen armen of benen bewegen.
Als er even verderop een zwemmer verschijnt met een duikbril op snap ik het verhaaltje, een duiker, een visser.
We komen aan de andere zijde uit bij de aanlegplaats van de boot, de SeaJewel ligt aan de kade en het is een drukte van belang bij het laden en lossen van de boot, gaat er van alles mis,chaos is volgens mij een Grieks woord.
De woensdagnacht wordt ik wakker door de wind en als ik het gordijn opzij schuif zie ik de witte schuimkoppen op de golven.
Tevreden val ik in slaap, wetende welk tocht we gaan doen.
Het ontbijt zit er in we kunnen weer aan de wandel, een stevige wandeling waarbij het hoogteverschil aanzienlijk zal zijn.
Uit de vriezer haal ik twee miniflesjes, ieder gevuld met half ijs die ik aanvul met frisdrank.
Tezamen met een 1,5 liter fles water gaat dat in het koelvak van de wielerrugzak.
Ik ga dat niet uitleggen waarom ik een wielerrugzak heb ipv een normale want dan loopt straks iedereen met zo een exemplaar en zijn ze niet meer te vinden.
Via Karavas rijden we naar Gerakari, of t nou een dorp is of een gehucht ik weet t niet maar het is wel het startpunt van onze ongeveer 10 kilometer lange tocht.
5 naar beneden en 5 omhoog.
De rugzak voelt heerlijk koel aan als we op pad gaan.
Het eerste gedeelte langs het bos is net de Veluwe, het is niet heet 24 graden en een verkoelende wind.
We lopen langs de zoom van het aangelegde naaldbos en slaan vervolgens rechts een breed pad in.
Zie je wel denk ik bij mezelf, we hebben dit al een keer gelopen.
Naarmate de tocht vordert komt het beeld weer naar boven van een aantal jaren geleden.
Daar waar het bos stopt wordt het pad alleen maar steiler en nog steiler, de grond is gortdroog en het is opletten geblazen om niet uit te glijden.
We besluiten geen water te nemen omdat we weten dit op de terugweg dubbel zo hard nodig te moeten hebben.
Het pad slingert langs mooie velden waar ook hier geen spoor te vinden is van een olijf.
We komen alsmaar dichter bij de kust, een steile kust.
Daar waar het pad eindigt kleurt de zee vele kleuren blauw om zich aan de horizon te versmelten met de hemel.
O dat is wel een hele mooie zin……
En nu? Terug?
Ja,  nee niks ervan, nu even buurten of er toevallig nog niet een klein pad is om verder naar beneden te geraken.
Eerst maar rechts waar we eindigen op de terrassen van een klein olijfveldje, op de onderste ervan genieten we van het uitzicht er gaat nog wel een pad verder maar niet voor Japio.
Dan het pad links wat smal is en waar we ons door de bossages moeten worstelen.
Dat eindigt voor  ons hoog boven de zee met uitzicht naar het zuiden.
“Ben je er klaar voor?” We weten beiden waarvoor, het pad steigt tot aan de voorportieren van de huurauto.
Ik kies een lager verzet, meer kleinere stapjes in plaats van de normale stappen.
Het is zwaar en regelmatig stoppen we om het ijswater tot ons te nemen.
De ijskoude bananen en de koude sinaasappel smaken voortreffelijk.
Weer aangekomen bij de rand van het bos blijkt de verkoelende schaduw te zijn verdwenen en slenteren we verder.
9, nog wat kilometer, een mooie tocht….
Forummededeling: De links en/of foto's in dit bericht zijn alleen zichtbaar voor leden van dit forum.
Ben je (nog) geen lid registreer je dan eerst en word lid. Ben je al lid meld je dan aan.






Forummededeling: De links en/of foto's in dit bericht zijn alleen zichtbaar voor leden van dit forum.
Ben je (nog) geen lid registreer je dan eerst en word lid. Ben je al lid meld je dan aan.






Forummededeling: De links en/of foto's in dit bericht zijn alleen zichtbaar voor leden van dit forum.
Ben je (nog) geen lid registreer je dan eerst en word lid. Ben je al lid meld je dan aan.